....

İhtiyaç duyduğun anda bir kimse olmaz etrafında..
Hepsi arkasını dönüp gitmeden önce bir bıcak saplar sırtına..
Çektiğin acılar içinde patlar
Paylaşmak istediğin üzüntülerin, sevinçlerin, göz yaşların midende sancılar yaratır.
Beyninde şimşekler çakar..
Göz yaşların seni boğarcasına akmaya başlar..
Nafiledir..
Sen türlü türlü acıları çekerken kimsenin umrunda değilsindir.
Düştüğün yerden kaldırılmayı beklerken öğrenirsin kendin kalkmayı..
Kimse el uzatmaz..
Başkalarına inat verdiğin kararlar engeller nefes almanı.
Pişmanlıktan kıvranır durursun..
Çözemezsin düğümleri tıkanırsın..
Yukarıda hayat var bilirsin ama bir türlü yükselemezsin..
Git gide gömülürsün toprağın içine..
Küreklerle toprak atarlar üstün örtülsün die.
Gözlerini kapamak istemezsin korkarsın ordaki kırmızı karanlıktan..
Güvenin kırılır, umutların yiter..
Paramparça olursun..
Acı çekmek kuvvetlendirir belki beni, çıkarım bende gökyüzüne dersin..
Göz yaşlarını akıtırsın toprağa belki de filizlenir tekrar ümitlerin..
Kendini teselli edip yalanlarla kandırırsın..
İnandırırsın kendini tüm bunlara..
Yapay mutluluklar yaratmaya çalışırsınEn gerçek acılarını dindirsin diye..
Oysaki giderek kum taneleri gibi dağılıp uçarsın..