Ev

aLayLı aLayLı bakarsın dünyaya camdan...
doğduğun evde otururken...
sandaLyenden kaLkıp şöLe bir doLanırsın evi..
en çok nei özLediğini ararsın..
buLmaya çaLışırsın..
annenin sana kızdığı günLer geLir akLına..
o "Yapma..!" dedikçe senin yaptıın şeyLer...
güLümsersin..
kendi odana girersin..
abinLe kavga ettiğin günLer geLir akLına..
bir bir canLanırLar gözünde..
sen konuşmayı öğrendiğinde başLamış kavgaLarınız..
sen susmayı öğrendikçe tükenmeye başLamış bir bir...
sen büyüdükçe azaLmış meğer..
çok iyi abi kardeş oLmuşsunuz..
çok iyi arkadaş oLmuşsunuz...
onun gidiceği gün geLmiş akLına..
gözLerin doLmuş...
sonra saLona dönersin tekrar...
babanı apar topar eve getirdikLeri gün geLir akLına..
onun hasta bi şekiLde o koLtukta yatışı...
senin odaya kaçıp kaçıp ağLaman..
gözyaşLarını siLip karşısına gittiğinde güLümsemen gerektiğini hatırLadıkca canının acıyışı...
onu götürürLerken hep kendini teseLLi etmen geri döneceğini biLdiğini söLeyerek...
o gün bu evden son çıkışı oLduğunu yıLLarca kabuLLenememek...
sıcacık evine bir kez daha bakarsın..
doup büyüdüğün evden yer yer nefret ettiğin günLeri anımsarsın..
gıcık oLursun kendine..
o günLerin tadını çıkaramadığına yanarsın..
göz yaşLarını tutamaz ağLamaya başLarsın..
sonra odana gidip her ağLamaya başLadığında oturduğun duvar dibine çökersin..
hıçkırıkLara boulursun..
göz yaşLarına bouLursun..
gidenLerin ardından döktüğün göz yaşLarına yeniLerini ekLersin..
sevdikLerin için döktüğün göz yaşLarına...
çığLık atmak istersin sesin çıkmaz...
susmak zorunda kaLırsın.
acıLarı kabuLLenmek zorundasındır..
susmak ve tüm acıLarını içine akıtmak...!
diLsizi oynamak zorundasındır artık..!
eLLerin üşümeye başLar..
eskiden bu evi ısıtanLar yoktur artık yanında...
bir gün herkez yaLnız kaLmaya mahkumdur biLirsin..!
senin yaLnızLıınsa çok erkencidir..!
bekLemeyi biLmeden çıkıp geLmiştir...!