İpLer...

Hayat hep yarınLarLa geçior..
YarınLarın güzeL oLucaı umuduyLa...
UmutLarın son buLacağı günün geleceği hayaLiyLe...
HayaLLerin bir gün gerçek oLacaı inancıyLa...
İnançLarın boşa çıkmayacaı sanılan yarınLarı bekLemekLe...

İnsan buna inanırken her gün inandığı şeyLeri yitirior bir bir..
Ertesi gün sarıLacak bir ümit buLuyor...
YitirişLer... BitişLer... ParaLeL...

Hiç bir şeye inanmaya hakkı oLmadıını,
Hiç bir umuda sarıLmaması gerektiğini,
Güneşin ne oLursa oLsun her gün yeniden doğduunu
Ecel Kapıyı çalana kadar lanetiyLe yaşaması gerektiğini
Acının gerçek, inancınsa aldatmaca olduğunu,
Kendini kandırmasının yersiz oLduğunu,
Her yıkıLışta anlar insan...

Her güzel anda ise unutuverir tümünü...

Hayat: Dram - Komedi...
İnsanlarsa bir kukLa..
Tiyatro bu sinema deiL...
Ya yanLışsız oynar insan hareketLerine ve ipLerine dikkat ederek,
Yada hatasının bedelini ipLerinden yukarı doğru çekilLerek öder...

Tiyatro bu sinema değil...
Filmi başa sarmak, Kaydı başa almak, sahneyi baştan alamk söz konusu biLe değil...

İpler kimin elindeyse tanrı o hayatta...
Kuklaysanız eğer iplerinizden asla kurtuLamayacaksınız...
Hayat masaL değil çünkü...
Pinokyonun canlanışı gerçek deil...
TanrıLar kukLacı Gepetto Amca kadar iyi deil...