6999

"Çok görmek istedim seni.. KARANLIKTAYDIN!...
Çok dokunmak istedim. UZAKTAYDIN!...
Bekledim, ağladım, umutlandım...
Çok sevmek istedim seni...
İZİN VERMEDİN!...
Vazgeçmem..
Vazgeçemem! Artık çok geç...
Sensiz gidemem..
Belki bugün, belki yarın, belki bir gün SENDE SEVERSİN DİE BEKLEDİM... "
Uyandım! Her gün olduğu gibi yine yeni bir gün diyerek.. Bugün güzel olacak! Evet güsel olacak... Etrafıma bakındım önce. Renkler aynı deil! Beyaz bile beyaz deil bugün.. KİRLİ!... Sonra fark ettim.. Yanlış birşey vardı.. Bunca zaman kendimi kandırmıştım! Yarın yeni ve güsel bir gün olucak derdim her kötü günün ardından.. Oysa dünler hep güsel geçmesi gereken yarınlar deilmiydi? DÜŞTÜM!... Bunca zaman kendimi kandırmıştım! Sanırım bir kez daha kırıldım.. Olmamalıydı. İşte güzel ve yeni dediğim bir günün ilk kırıkları, ilk parçalanmaları... Şimdi nasıl devam etmeliyim güne? Ne yapmalıyım ki başka aksilikler çıkmasın? Hayır! Yine aynı düşünce var beynimde... Söz verdim kendime.. Hayata müdahale etmeyeceim.. Yapmıyordumda uzun zamandır zaten.. Bugünde yapmıycam...
Bugün uyanmamalıydım! Zaten uyanmak istememiştim. Telefon çalmasaydı hiç uyanmayacaktım... Gördüğüm rüyayı bozmalarına izin verdim.. Görmem gereken, ihtiyacım olan şeyi görüordum zaten... SENİ!! Ya ben ne zamandan beri bu kadar çağresizim? Ne zaman kaptırdım kendimi, aklımı, kalbimi sana? Yapmıycaktım! İstemediğim şeyleri yapmam ben... Asla... Yoksa bunu mu istemişti kalbim?...
Giderek batıorum! İnsanlar günler geçtikçe unutulur... Sen nie büyüyorsun her geçen gün içimde? Bana nie böylesine bir acı çektiriorsun?.. En başından biliordum! SEN FARKLIYDIN! Ki zaten bunları yaşattıına göre farklı olmalıydın...
Birşeyleri silebildim senin için.. Asla silemediklerimi.. Öylesine deiştim ki! Senin sayende kendimi keşfettim ben... Meğer ne kadarda farklı bi insanmışım.. Olmam gerekenden uzakmışım.. Aslında cesaret denen şey sonuna kadar varmış bende... Öyle olmasaydı yaşayamazdık bunca şei! Kısacık zamanda ne kadarda güsel ne kadarda çok şey yaşamışız meğer... Seninle tanıştığımız günden bitişimize kadar olan her anımız geçti gözlerimin önünden... Çok geç farketiim bunu.. Öylesine kaptırmışım ki kendimi Farkettiğimdeyse o kadar şaşırdım ki kendime... GÜLÜMSÜORDUM! İşte... Günün bütün kırgınlıkları gitti bi anda.. En başında kendime verdiğim sözü tutabilmiştim nihayet.. BİTTİĞİNDE VE HER ANIMSADIĞIMDA NE OLURSA OLSUN GÜLÜMSİYCEKTİM!
Deiştirmişsin beni işte bak.. Şu an ağlıor olmalıydım. Sen! Hayatımdaki en önemli insan.. Bitişimizden dolaı gözlerimden yaşlar akmalıydı... Hani nerdeler? Sen bazı şeyleri kolaylaştırıorsun... En zorlarını bile...
Yanındayken olduğum gibi bir huzur kapladı içimi şimdi.. HİÇ BİTMESİN! Hep böylesine huzurlu olaım.. Aynı kucaında uyuyup kaldığım zamanlardaki gibi...

Sonsuz huzur!.. Sonsuz mutluluk...
İşte buydu senin adın..!