Geçmiş...

Geçmişin izlerini taşırmış insan..
Meğer sen unutsan da karşına çıkarmış bir yerLerde hep..
DiLediğin yere kaç, diLediğin gibi unuttuğunu düşün..
Bak asLında burnunun dibinde geçmiş..

İzLeri elinde, yüzünde, vücudunda, içinde...
Hiçbir şey siLemezmiş..
SiLip götüremezmiş..
Burnunun Dibindeymiş işte geçmiş...

Nefes aLırken biLe içine çekersin buram buram...
Uyurken seninLe birLikte uyur..
Sen yastığına sarıLırsın, o sana...
GeceLerindeymiş meğer geçmiş...

Sen dostLarını, arkadaşLarını, sevgini harcadığınLa kaLırsın..
Seni tek bırakmayan şey...
Sana en çok kazığı atan dostunmuş geçmiş...

İnsan yeni bir hayat çizemez kendisine..
Ne kadar yeniden başLıyorum dese de
AsLında hep eskiden devam eder yoLuna...
Peşini hiç bırakmayacak oLan eski bir yoLdaşmış geçmiş...

Kimseyi bunun için suçlayamaz...
İçi acır.. Acısını dışa vurur beLki..
SevdikLerini yakıp yıkar..
Uzaktır her şey...
Uzak oLsun ister...
Ondan asLa kopayamacak oLan bir parçadır geçmiş...

YaLnızLık çözüm gibi geLir..
Ölüm çözüm gibi geLir..
YaLnızLıktır asLında öLüm..
Ölüm; Her gün defaLarca geçmişini hatırLamaktır..!

öLürken de yakandadır asLında..
Yaptığın her şey bir bir karşına çıkıcaktır..
OnLarLa yüzLeşmeden kapayamazsın gözLerini dünyaya...
OnLarLa yüzLeşmeden veremezsin son nefesini..
Sen öLmeden önce geçmişin yüzüne vuracak bir takım gerçekleri...

İçinden çıkıLamaz haLe geLir gün geçtikce...
SiLinemeyenLere üzüLür insan...
SevdikLerini yitirdiğine üzüLür..
YaptıkLarının pişmanLıkLarına üzüLür...
Yüzündeki sahte güLümsemeye söver her gün...
Yapmacık tavırLarına..
DoğaL oLmayı özLer...
MutLuLuğu özLer...
Sevdiğini özLer...
ÇocukLuunu özler...
ÇocukLuun vermiş oLduğu safLığı ve temizLiği özLer...
İster istemez geçmişini özLer..

İçindekiLeri tam anLamıyLa akıtamaz kaLemine...
İçinden geçenLeri cesaret edipte haykıramaz sayfaLara...
İçin için ağLar haLine...
O ağLarken güLer dünya..
KahkahaLardan bir tufan...


Ah...!
Geçmiş...
Meğer asLında hiç geçmemiş...