...

Mutlu sonları olamadı bir türlü hayatında..
Beklemedi de zaten hiç bir zaman..
Mutluluk nedir bilmezdi ki..

Sahteydi yaşadığı bir çok şey..
Sevgileri, arkadaşları, ailesi..
Tek gerçek gördükleriydi..
Onu da anlatamazdı kimseye..

Anlayamazlardı..

2ye bölünmüştü adeta ruhu..
2 ayrı insan vardı içinde..
Birisi sevgi dolu diğeri öfke..
Sevgisini içinde bırakırdı hep..
Öfkesini kusardı dışarıya...
Çünkü hak edilenleri vermişti her zaman..

Kimse hayatı boyunca anlayamadı onu..
Neden böyle olduğunu...
Anlatmadıda zaten..
Gerek duymadı..
Kendi kişiliğini hep içine hapsetti..
Dışarıyaysa hak edilenleri verdi...

Işığının uzandığı koridorda ağladı..
Ağladı...
Göz yaşları bir bir yere düştükçe
Topraktan çıkan kuru dalları büyüttü..

Konuşurdu sürekli kendi kendine..
Birşeyler anlatırdı..
Şizofren dediler..
Deli dediler..
O hiç birine aldırmadı..

Kendi kendine anlatır dururdu gördüklerini..
Daha iyi anlasın zihnine kazınsın diye çabalardı..

Onlar gibi değildi..
Herkesden farklıydı..
Çok yadırgandı..

Şizofrendi..
Deliydi..

Fakat Ondaki sıcacık yürek diğerlerinde hiç bulunmayacaktı...
Işığının altında yapayalnızda olsa diğerleri gibi kalabalıkta yalnız kalmayacaktı..
Yüreğinde biriktirdiği o sevgi tohumlarını asla ekmeyecekti o kuru toprağa..

Sahte olan onların aldığı nefesti aslında..
Ama asla fark edemeyeceklerdi..

Göz yaşları tüm dünyayı kaplayanadek kimse ne olduğunu hiç bilmeyecekti..

[Anlam aramaya gerek yok sadece öylesine.. Birşey anlatmadım çünkü..]
[Tıpkı Andy Warhol'un yaptığı gibi...]